چرا حتی با کم خوری در میانسالی باز هم چاق می شویم؟
از حدود سنین ۳۵ تا ۴۰ سالگی، بدن به طور طبیعی دچار کاهش تدریجی توده عضلانی میشود. بدن انسان پس از سن سی سالگی وارد مرحله جدیدی از تغییرات فیزیولوژیک میشود که مهمترین آنها کاهش متابولیسم پایه است.
این تغییرات باعث میشود که کالری مصرفی که در دوران جوانی (۲۰ سالگی) باعث حفظ وزن میشد، در دهههای چهارم و پنجم زندگی، منجر به تجمع چربی و افزایش وزن شود.
دلیل اصلی این افت متابولیسم بافت عضله بدن است: از حدود سنین ۳۵ تا ۴۰ سالگی، بدن به طور طبیعی دچار کاهش تدریجی توده عضلانی میشود.
رابطه مستقیمی میان حجم عضله و سرعت سوختوساز بدن وجود دارد. به این معنا که با کاهش بافت عضلانی، متابولیسم پایه نیز کاهش یافته و بدن توانایی کمتری برای سوزاندن کالریهای مصرفی خواهد داشت.
برای مقابله با این روند طبیعی و جلوگیری از چاقی در سنین بالاتر، دو راهکار اساسی و علمی وجود دارد: نخست، تقویت بافت عضلانی از طریق فعالیتهای ورزشی منظم و دوم، مصرف پروتئین کافی و مناسب در رژیم غذایی.
با نگاهی به الگوی زندگی ورزشکاران حرفهای و اینکه چرا بسیاری از افراد در سنین ۶۰ یا ۷۰ سالگی با وجود مصرف غذای کافی، دچار چاقی نمی شوند،می توان گفت: حفظ توده عضلانی از طریق ورزش مستمر باعث میشود متابولیسم این افراد در سطح بالایی باقی بماند و در نتیجه، با وجود کالری دریافتی، بافت چربی زیادی در بدن آنها انباشته نشود.
